Σίγουρα όχι το τέλος...

Πάει καιρός 

Η τελευταία φορά που θυμάσαι, είναι λίγο πριν μεγαλώσεις. 

Πριν αποφασίσεις να ζήσεις με συνέπειες. 

Ίσως αυτή να ήταν και η αιτία, βλέπεις τα νηφάλια βράδια δεν απαιτούν την αλήθεια. Ή έστω ένα κομμάτι της που σε πονάει... 

Κυρίως άλλαξε αυτό, ο πόνος... όλα αυτά τα κομμάτια που προσπαθείς να σώσεις μέσα από λέξεις, ποιήματα, τραγούδια, τα κομμάτια σου... ίσως γιατί ο πόνος πρέπει να μοιράζεται, για να αλαφρύνει... Είτε γιατί ακόμα και εκείνη τη στιγμή κάνεις μια τελευταία αλτρουιστική πράξη, για όσους θα χρειαστεί να ξεριζώσουν ό,τι έφυγε, να μαζέψουν ό,τι απέμεινε και να φωνάξουν για μια καλύτερη τύχη. 

Η χαρά όμως είναι εγωιστική και η πληρότητα δεν μοιράζεται... Ίσως ο κόσμος να μην είναι κατασκευασμένος για να δεχτεί μια δανεική ευτυχία...σαν τις πατάτες, δεν μοιράζονται, σου ανήκουν... 

Κάπως έτσι ήταν η ζωή στο γκρι. Ούτε πόνος, ούτε χαρά. Μια ανάλαφρη χαρμολύπη, να σε συντροφεύει από παλιά, σαν τις παρέες που άφηνες, μα προσπαθούσαν να μείνουν κοντά σου λίγο ακόμα... 

μα ήδη είχες βγει απ'το σκοτάδι. ναι, αυτό το σκοτάδι που έκαιγε μέσα στο στομάχι σου, έφτανε μέχρι τα μάτια σου και όλα θάμπωναν, όλα μηδένιζαν με κάθε εκπνοή και έρχονταν στο φως με κάθε ανάσα. Ένας αγώνας, που νικούσες, έχανες, δεν ξέρω καν αν θυμάσαι πια... Εξάλλου έπαιζες με αντίπαλο εσένα, και έτσι πάντα άφηνες ένα κομμάτι σου να νικήσει και ένα να χαθεί.... να χάσει, να χάσει εννοούσα... 

Ίσως αυτό να ήταν και ο φόβος σου, για όσα δικά σου άφηνες... ήταν δικά σου; ήσουν εσύ; τι ήταν το εσύ; και τι είναι τώρα; 

Επέλεξες να είσαι αυτή η φωνή, αυτός ο επίλογος πίσω από κάθε σου ατέλεια, αυτός ο δύσβατος δρόμος που μάτωσες για να περάσεις. Ήσουν εσύ... Ήταν εύκολο να είσαι εσύ, ήταν εύκολο να πονάς, να καίγεσαι, να αγνοείς. Αγνοούσες... Όλα εκείνα τα κομμάτια που πάντα έμεναν, εκείνα που κραύγαζαν για λίγη προσοχή σου, ιδέες που γεννιούνταν και πέθαιναν πριν προλάβουν να ζήσουν, πριν προλάβεις να γυρίσεις το βλέμμα σου να τα δεις, όσο εσύ μνημόνευες τους νεκρούς σου. 

Η ζωή στο χρώμα μπορεί και να σε ενθουσιάσει. Υπάρχει ο φόβος για να κρατήσεις όσα έχεις, κρατάς συνήθειες, ισορροπία, κάποιες φορές ίσως και την ίδια σου την ανάσα. Μια ακόμα και (πουφ!), ίσως όλα να έχουν εξαφανιστεί. Μα αυτός ο φόβος σε επαγρυπνεί, σου υπενθυμίζει, πως ό,τι και να είσαι, ότι και να έφερες μαζί σου από χθες, ό,τι και να πέταξες πριν φτάσεις, έχεις καταλήξει να βλέπεις το φως. Δεν σε τυφλώνει μα ούτε μπορείς να το φτάσεις. Όμως υπάρχει... και είσαι κομμάτι του... 

Αέναες Υπάρξεις

Θα γράψω κάτι χωρίς δημοσίευση...

Αυτό λες κάθε φορά και ξεκινάς από το μηδέν να γράφεις...

Ούτε και εσύ ξέρεις τι, μέχρι που τελειώνει...

Μέχρι την επόμενη φορά που θα το διαβάσεις και θα δημιουργήσεις μια νέα εικόνα στο μυαλό σου... 

Μακάρι να μη ζούσες στο μυαλό σου...

Να μπορούσες να έβλεπες κάθε διαφορετική εικόνα που μπορεί να πλάσει κάθε μυαλό από μία μόνο λέξη... 

Αυτή είναι και η μαγεία...

Δεν χρειάζεται να με ξέρεις...

Ούτε να με χαρακτηρίσεις από αυτά που θα δεις... 

Θέλω πολύ να δω πώς μπορεί να σε κάνει να νιώσεις η κάθε ξεχωριστή λέξη που άτσαλα θα έχω τοποθετήσει επάνω στο χαρτί και θα δεις μέσα από μια μισοφωτισμένη οθόνη... 

Μακάρι να μπορούσα και εγώ να το ζήσω μαζί σου... 

Να δω μέσα από τα μάτια σου...

Να είχα τις εμπειρίες σου...

Και τις δικές σου... 

Και τις δικές σου... 

Να μπορούσα να δω όλες τις πλευρές... 

Και αυτές οι πλευρές να ήταν χιλιάδες... εκατομμύρια... 

Τόσο πολύπλοκα μυαλά μα τόσο φυλακισμένα... 

Στον έλεγχο των σκέψεων...

Στις σκέψεις των εμπειριών...

Στις εμπειρίες μιας μόνο ζωής...

Σε μια ζωή...

Λίγων γνωστών...

Ενός διαμερίσματος...

Ενός σώματος... 

Και ο κύκλος, φαύλος... 

Και είναι κύκλος;

Και αν όχι;

Δεν θα το μάθεις ποτέ.

Ομόφωνος παραλογισμός θα πεις

Η κενή σελίδα...
Αυτή η σελίδα που άφησες πριν καιρό... 
Δεν μοιάζει να είναι ίδια πια... 
Κάτι έχει αλλάξει... 
Αυτή ή εσύ? 
Εσύ που χρησιμοποιείς τόσο διαφορετικά τα πλήκτρα... 
Γεμίζεις και αδειάζεις γραμμές...
Όπως έκανες και τότε... 

Αλλά πιο απαλά... χωρίς φόβο, ενοχή, μίσος...

Λες και δεν υπάρχουν λέξεις που πρέπει να ειπωθούν... 
Λέξεις που πρωταγωνιστούν... 
Μόνο αυτή η άγνωστη ηρεμία... 
Να κυριαρχεί για καιρό αφήνοντάς σε βουβή... 
-Γιατί σταμάτησες? 
-Δεν υπάρχουν λόγια να εκφραστούν. Μονάχα εικόνες...
-Περιέγραψέ τες μου
-Είναι ζωντανές, σαν τα flashbacks των ταινιών... Δυνατές και σε ρουφάνε μέσα τους... Δε μένει ψυχή για σένα... 
-Γιατί ξεχωρίζουν?
-Δεν ξέρω... Λείπουν οι αντιθέσεις... Οι άτσαλα τοποθετημένες πινελιές και τα εκθαμβωτικά χρώματα... Όμως καταφέρνουν και λάμπουν... 
-Γιατί?
-Δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν... Έχουν τη δική τους τόσο μοναδική ουσία που σε κάνουν να μην μπορείς να τις ξεχάσεις... Να μην θαμπώνουν... Χαραγμένες αλλά χωρίς να σου προκάλεσαν ποτέ πόνο...
-Αν δεν πονέσεις δεν κερδίζεις...
-Με πόνο φτιάχνεις πληγές, εγώ την ευτυχία την έμαθα αλλιώς...μέσα από όμορφες στιγμές, χωρίς προσπάθεια, θεατρινισμούς και ψέματα...
-Νιώθω σαν να με διώχνεις. Εσύ είσαι εγώ, θυμάσαι? 
-Δεν σε έδιωξα ποτέ... Θέλω απλά να σου μάθω... 
-Να μου μάθεις τι? 
-Πόσο όμορφη είναι η γαλήνη της ευτυχίας

  

-Περίμενε... έρχομαι μαζί σου... 

Μάσκες!

Καλοσχηματισμένη...
Αισθητικά αρεστή...
Καλοφορεμένη...
Τέλεια...
Ήθελε να πει τόσα πολλά...
Μέσα της γέμιζε μα παρέμενε βουβή...
Βουβή μέσα σε ένα πάρτι... συναισθημάτων...
Έτσι έπρεπε...
Μισούσε τα πρέπει των άλλων, μα τα δικά της τα επέβαλλε συνεχώς...
και τα ακύρωνε διαρκώς...
Ένα χαμόγελο...και δύο λέξεις... μόνο...
Μετά πάλι αυτή η μακρόσυρτη σιωπή...
Αυτή η πάλη...
Ποτέ δεν ήξερε αν πάλευε με τους άλλους ή με τον ίδιο της τον εαυτό...
Χτυπούσε το ανέκφραστο πρόσωπο που στεκόταν απέναντί της, μα αυτό αντιστεκόταν...
Και κάθε φορά το χτυπούσε όλο και πιο δυνατά...ξανά και ξανά...μέχρι να κουραστεί...
Μέχρι να παραδοθεί...
Και έφτανε η νύχτα...και φανερωνόταν...
Ακάλυπτη...
Αδιάφορη για την αισθητική...
Όχι τέλεια πια...
Πιο αληθινή...
Και εκεί που η μάχη έκρινε το νικητή, πλησίαζε και πάλι η μέρα...
-Φόρα τη μάσκα σου! Ξημερώνει!

Αντιθέσεις...

Σχήματα...

Σχήματα και χρώματα...

Ένας κόσμος γεμάτος τέλεια στοιχειοθετημένες αναλογίες..

Γεμάτος με μια τεράστια ποικιλία χρωμάτων...

Και όμως είσαι ικανός να δεις μόνο ένα μέρος αυτών...

Μα πιο πολύ, είσαι διατεθειμένος να δεις ένα ακόμα μικρότερο...

Γιατί έτσι επέλεξες...

Επέλεξες να ζεις τις μέρες σου κλείνοντας τις πόρτες για να μην τυφλωθείς από τον ήλιο, κλείνοντας τα μάτια σου μπροστά στις ακτίνες του που σαν αγκάθια νιώθεις να τρυπάνε το σώμα σου...

Ίσως ακόμα και την ψυχή σου...

Μένουν μόνο κάτι κλειστά παντζούρια και το φως ενός υπολογιστή για να διακρίνεις θαμπά τα αντικείμενα του δωματίου σου, αναγνωρίζοντάς τα από το σχήμα τους...

Μένεις και εσύ που πιστεύεις πως όταν το φως χαμηλώσει, με κάποιο τρόπο θα δεις καλύτερα...

Μόνο τότε βγαίνεις από αυτή τη σπηλιά...

Ντύνεσαι όμορφα, έχοντας την αίσθηση ότι μέσα στο μαύρο του ορίζοντα, με κάποιο τρόπο θα λάμψεις...

Θα σε αναγνωρίσουν... 

Σαν αντίθεση...

Τα χείλη σου, τα μάτια σου, τα νύχια σου, πάντα καλοσχηματισμένα και σε ταιριαστά χρώματα...

Αντίθεση... 

Σε οτιδήποτε σάπιο βρεθεί στο διάβα σου, καλυμμένο με το σκουρόχρωμο σεντόνι της νύχτας...

Εκείνες τις ώρες νιώθεις πιο ελεύθερος...

Γιατί όσο και αν θες να φανείς, ξέρεις καλά να καλύπτεις ότι θες να κρύψεις...

Ξέρεις πως να κρύβεις την ψυχή σου, το είναι σου...

Και ειλικρινά εκείνες τις ώρες δεν υπάρχει και κανείς που να θέλει να το δει...

Πάλι αντίθεση...

Νιώθεις την ελευθερία μέσα από ένα αυστηρά καθορισμένο και προσεγμένο ντύσιμο...

Πίσω από τέλειες αναλογίες...

Μόνο που αυτό δείχνει απλά την αδυναμία σου...

Ξέρεις τι ονομάζω ελευθερία? 

Βγες όταν όλα γύρω θα είναι φωτισμένα...

Όταν η αντίθεση θα προκύψει από τη μαυρισμένη ψυχή σου...

Μόνο τότε θα δεις καθαρά...

Ακόμα και αν οι ακτίνες ματώσουν το κορμί σου, θα μπορέσεις να δεις εσένα...

Μπορείς να ζήσεις την πραγματική ελευθερία που ζητάς? 

Αντέχεις? 

Διαδρομές!

Ανακυκλώσιμα όλα!
Όσα ακούς, όσα βλέπεις, όσα αγγίζεις, όσα ζεις και όσα φαντάζεσαι!
Όλα τέμνονται, αλλάζουν για λίγο την καμπύλη τους και καταλήγουν να συναντιούνται ξανά!
Ναι!
Την επίμαχη αυτή στιγμή της κατάληξης!
Της τόσο τρομαχτικά ίδιας κατάληξης!
Καθόλου επιμονή, υπομονή!
Όλα συμβαίνουν τόσο γρήγορα!
Και εσύ προσπαθείς!
Να πείσεις τον εαυτό σου ότι πρόλαβε να νιώσει, ότι βαρέθηκε να περιμένει, ότι πρέπει να συνεχίσει!
Πόσο αστείο!
Να συνεχίσει να καλύπτει κυκλικές διαδρομές περιμένοντας να καταλήξει σε στάση!
Τι αφελής στάση ε;
Και πόσο συνηθισμένη η αφέλεια σε τόσο "έξυπνους" ανθρώπους!

Actors...

Όχι όταν αντιγράφεις τις ρομαντικές ταινίες...
Όχι όταν χρησιμοποιείς τις λέξεις για να βγάλεις νόημα...
Όχι όταν το προσπαθείς τόσο ώστε μέσα σε αυτό να χάσεις τον εαυτό σου...

Όταν ξέρεις ότι το να είσαι αυθόρμητος είναι η μόνη επιλογή...
Όταν μόνο τα μάτια μπορούν να απαντήσουν στις πιο δύσκολες ερωτήσεις, γιατί οι λέξεις δεν αρκούν...
Όταν ξέρεις ότι είσαι εσύ και αυτός...

Δύο γνώριμα πρόσωπα με καθαρά βλέμματα...
Γιατί η λάμψη των ηθοποιών κρατάει μόνο για λίγο...
Όσο διαρκεί η ταινία τους...
Και το 2λεπτο χειροκρότημα...