Σίγουρα όχι το τέλος...

Πάει καιρός 

Η τελευταία φορά που θυμάσαι, είναι λίγο πριν μεγαλώσεις. 

Πριν αποφασίσεις να ζήσεις με συνέπειες. 

Ίσως αυτή να ήταν και η αιτία, βλέπεις τα νηφάλια βράδια δεν απαιτούν την αλήθεια. Ή έστω ένα κομμάτι της που σε πονάει... 

Κυρίως άλλαξε αυτό, ο πόνος... όλα αυτά τα κομμάτια που προσπαθείς να σώσεις μέσα από λέξεις, ποιήματα, τραγούδια, τα κομμάτια σου... ίσως γιατί ο πόνος πρέπει να μοιράζεται, για να αλαφρύνει... Είτε γιατί ακόμα και εκείνη τη στιγμή κάνεις μια τελευταία αλτρουιστική πράξη, για όσους θα χρειαστεί να ξεριζώσουν ό,τι έφυγε, να μαζέψουν ό,τι απέμεινε και να φωνάξουν για μια καλύτερη τύχη. 

Η χαρά όμως είναι εγωιστική και η πληρότητα δεν μοιράζεται... Ίσως ο κόσμος να μην είναι κατασκευασμένος για να δεχτεί μια δανεική ευτυχία...σαν τις πατάτες, δεν μοιράζονται, σου ανήκουν... 

Κάπως έτσι ήταν η ζωή στο γκρι. Ούτε πόνος, ούτε χαρά. Μια ανάλαφρη χαρμολύπη, να σε συντροφεύει από παλιά, σαν τις παρέες που άφηνες, μα προσπαθούσαν να μείνουν κοντά σου λίγο ακόμα... 

μα ήδη είχες βγει απ'το σκοτάδι. ναι, αυτό το σκοτάδι που έκαιγε μέσα στο στομάχι σου, έφτανε μέχρι τα μάτια σου και όλα θάμπωναν, όλα μηδένιζαν με κάθε εκπνοή και έρχονταν στο φως με κάθε ανάσα. Ένας αγώνας, που νικούσες, έχανες, δεν ξέρω καν αν θυμάσαι πια... Εξάλλου έπαιζες με αντίπαλο εσένα, και έτσι πάντα άφηνες ένα κομμάτι σου να νικήσει και ένα να χαθεί.... να χάσει, να χάσει εννοούσα... 

Ίσως αυτό να ήταν και ο φόβος σου, για όσα δικά σου άφηνες... ήταν δικά σου; ήσουν εσύ; τι ήταν το εσύ; και τι είναι τώρα; 

Επέλεξες να είσαι αυτή η φωνή, αυτός ο επίλογος πίσω από κάθε σου ατέλεια, αυτός ο δύσβατος δρόμος που μάτωσες για να περάσεις. Ήσουν εσύ... Ήταν εύκολο να είσαι εσύ, ήταν εύκολο να πονάς, να καίγεσαι, να αγνοείς. Αγνοούσες... Όλα εκείνα τα κομμάτια που πάντα έμεναν, εκείνα που κραύγαζαν για λίγη προσοχή σου, ιδέες που γεννιούνταν και πέθαιναν πριν προλάβουν να ζήσουν, πριν προλάβεις να γυρίσεις το βλέμμα σου να τα δεις, όσο εσύ μνημόνευες τους νεκρούς σου. 

Η ζωή στο χρώμα μπορεί και να σε ενθουσιάσει. Υπάρχει ο φόβος για να κρατήσεις όσα έχεις, κρατάς συνήθειες, ισορροπία, κάποιες φορές ίσως και την ίδια σου την ανάσα. Μια ακόμα και (πουφ!), ίσως όλα να έχουν εξαφανιστεί. Μα αυτός ο φόβος σε επαγρυπνεί, σου υπενθυμίζει, πως ό,τι και να είσαι, ότι και να έφερες μαζί σου από χθες, ό,τι και να πέταξες πριν φτάσεις, έχεις καταλήξει να βλέπεις το φως. Δεν σε τυφλώνει μα ούτε μπορείς να το φτάσεις. Όμως υπάρχει... και είσαι κομμάτι του...