Αντιθέσεις...

Σχήματα...

Σχήματα και χρώματα...

Ένας κόσμος γεμάτος τέλεια στοιχειοθετημένες αναλογίες..

Γεμάτος με μια τεράστια ποικιλία χρωμάτων...

Και όμως είσαι ικανός να δεις μόνο ένα μέρος αυτών...

Μα πιο πολύ, είσαι διατεθειμένος να δεις ένα ακόμα μικρότερο...

Γιατί έτσι επέλεξες...

Επέλεξες να ζεις τις μέρες σου κλείνοντας τις πόρτες για να μην τυφλωθείς από τον ήλιο, κλείνοντας τα μάτια σου μπροστά στις ακτίνες του που σαν αγκάθια νιώθεις να τρυπάνε το σώμα σου...

Ίσως ακόμα και την ψυχή σου...

Μένουν μόνο κάτι κλειστά παντζούρια και το φως ενός υπολογιστή για να διακρίνεις θαμπά τα αντικείμενα του δωματίου σου, αναγνωρίζοντάς τα από το σχήμα τους...

Μένεις και εσύ που πιστεύεις πως όταν το φως χαμηλώσει, με κάποιο τρόπο θα δεις καλύτερα...

Μόνο τότε βγαίνεις από αυτή τη σπηλιά...

Ντύνεσαι όμορφα, έχοντας την αίσθηση ότι μέσα στο μαύρο του ορίζοντα, με κάποιο τρόπο θα λάμψεις...

Θα σε αναγνωρίσουν... 

Σαν αντίθεση...

Τα χείλη σου, τα μάτια σου, τα νύχια σου, πάντα καλοσχηματισμένα και σε ταιριαστά χρώματα...

Αντίθεση... 

Σε οτιδήποτε σάπιο βρεθεί στο διάβα σου, καλυμμένο με το σκουρόχρωμο σεντόνι της νύχτας...

Εκείνες τις ώρες νιώθεις πιο ελεύθερος...

Γιατί όσο και αν θες να φανείς, ξέρεις καλά να καλύπτεις ότι θες να κρύψεις...

Ξέρεις πως να κρύβεις την ψυχή σου, το είναι σου...

Και ειλικρινά εκείνες τις ώρες δεν υπάρχει και κανείς που να θέλει να το δει...

Πάλι αντίθεση...

Νιώθεις την ελευθερία μέσα από ένα αυστηρά καθορισμένο και προσεγμένο ντύσιμο...

Πίσω από τέλειες αναλογίες...

Μόνο που αυτό δείχνει απλά την αδυναμία σου...

Ξέρεις τι ονομάζω ελευθερία? 

Βγες όταν όλα γύρω θα είναι φωτισμένα...

Όταν η αντίθεση θα προκύψει από τη μαυρισμένη ψυχή σου...

Μόνο τότε θα δεις καθαρά...

Ακόμα και αν οι ακτίνες ματώσουν το κορμί σου, θα μπορέσεις να δεις εσένα...

Μπορείς να ζήσεις την πραγματική ελευθερία που ζητάς? 

Αντέχεις?