Μάσκες!

Καλοσχηματισμένη...
Αισθητικά αρεστή...
Καλοφορεμένη...
Τέλεια...
Ήθελε να πει τόσα πολλά...
Μέσα της γέμιζε μα παρέμενε βουβή...
Βουβή μέσα σε ένα πάρτι... συναισθημάτων...
Έτσι έπρεπε...
Μισούσε τα πρέπει των άλλων, μα τα δικά της τα επέβαλλε συνεχώς...
και τα ακύρωνε διαρκώς...
Ένα χαμόγελο...και δύο λέξεις... μόνο...
Μετά πάλι αυτή η μακρόσυρτη σιωπή...
Αυτή η πάλη...
Ποτέ δεν ήξερε αν πάλευε με τους άλλους ή με τον ίδιο της τον εαυτό...
Χτυπούσε το ανέκφραστο πρόσωπο που στεκόταν απέναντί της, μα αυτό αντιστεκόταν...
Και κάθε φορά το χτυπούσε όλο και πιο δυνατά...ξανά και ξανά...μέχρι να κουραστεί...
Μέχρι να παραδοθεί...
Και έφτανε η νύχτα...και φανερωνόταν...
Ακάλυπτη...
Αδιάφορη για την αισθητική...
Όχι τέλεια πια...
Πιο αληθινή...
Και εκεί που η μάχη έκρινε το νικητή, πλησίαζε και πάλι η μέρα...
-Φόρα τη μάσκα σου! Ξημερώνει!