Σαν ταινία χωρίς φινάλε...

Στέκεσαι μπροστά στην ίδια σκηνή...
Πάντα εσύ να συμμετέχεις...
Εσύ...Ο πρωταγωνιστής...
Άνθρωποι τριγύρω...
Σε κοιτάζουν...Χαμογελούν...Παίζουν και αυτοί τους ρόλους τους...
Δεν είναι για πολύ...
Πάντα μένουν για λίγο...
Μα εσύ παραμένεις εκεί...
Εκεί που συνεχώς έρχονται άλλοι...
Πάντα στην αρχή χαμογελούν...Σαν από άγνοια...
Και πάντα φεύγοντας σκύβουν το κεφάλι...
Άλλες φορές με θλίψη...Άλλες με δάκρυα και άλλες με μίσος...
Θες κ εσύ να φωνάξεις...Να τρέξεις...
Θες να φύγεις αλλά η αυλαία δεν κατεβαίνει...
Πρέπει να δώσεις το φινάλε...
Και δευτερόλεπτα πριν το τέλος οι ηθοποιοί αλλάζουν...
Έρχονται κοντά σου είτε στέκονται κομπάρσοι μακριά...
Και τότε πάλι δεν μπορείς να φύγεις...
Και έρχονται στιγμές που θες ακόμα και να μείνεις...
Κάτι σαν να σε κρατάει εκεί...Από το χέρι να μη φύγεις...
Και έρχονται άλλες που μένεις μόνος...
Και τότε θα μπορούσες να φύγεις...
Αλλά και να μείνεις...
Και αν το καταφέρεις ποιος ξέρει?
Ίσως αντέξεις και όλες τις επόμενες...