Κάτι να λάμπει...

Κάποιες σελίδες απλά γράφονται για να περιγράψουν τη θλίψη...
Τον πόνο...
Άλλες δίνουν μια γεύση από την πολυπλοκότητα των σκέψεων ενός μυαλού...
Άλλες πάλι δίνουν μια ρεαλιστική εικόνα... Όσων αρνούμαστε να δούμε με τα μάτια ανοιχτά και ευχόμαστε να έχουν χαθεί ώσπου να τα ξανανοίξουμε...
Σύγχρονοι εφιάλτες των ψυχών μας...
Σπάνια κάτι απλά όμορφο περιγράφεται καλύπτοντας λευκές σελίδες με περιθώρια...
Ίσως γιατί τα όμορφα έχουν την τάση να εξαπλώνονται...
Να ξεπερνούν τα όρια και τα περιθώρια για να φτάσουν όλο και πιο μακριά...
Να αγγίξουν λίγο από τον ήλιο...
Να λάμψουν μαζί του...

Ίσως ακόμα και να καούν.... 

Γιατί στα όμορφα τα μάτια είναι πάντα κλειστά...
Και ονειρεύονται...
Ώσπου φτάνεις στο σημείο και συνειδητοποιείς...
Ότι ίσως να φταίει αυτό ...
που τα πάθη, δεν έχουν σχεδόν ποτέ αίσιο τέλος...
Αν φυσικά μπορούμε να αναφέρουμε την έννοια του "τέλους"...