Ξανά...εσύ...

Το πρώτο που θυμάσαι είναι η μουσική... Νιώθεις ίσως ακόμα τα αυτιά σου να βουίζουν στον ίδιο εκείνο ρυθμό...
Ενοχλητικός ρυθμός...Το κεφάλι σου πάει να σπάσει όσο το σκέφτεσαι...
Σ'άρεσε θυμάσαι... Όλα θυμάσαι να σου άρεσαν...
Και όσο τα σκέφτεσαι τώρα σε αηδιάζουν...
Οι εικόνες είναι τσαλακωμένες και θες να τις ξεχάσεις...

Ήσουν εκεί και όμως ένα μέρος σου νιώθεις πως δεν ήταν...
Ο εαυτός σου δεν ήταν εκεί...
Τα θέλω σου δεν ήταν εκεί...
Και όμως χαμογελούσες...

Πως γίνεται να χρειάζεσαι πάντα κάτι για να γελάς?
Πόσο χρόνο ξόδεψες για να γελάς μέσα σε παραισθήσεις?
Να γελάς όταν δεν είσαι εσύ?
Γιατί γελάς πάντα πίσω από ένα σπασμένο καθρέφτη?

Έπαψες να κλαις και συμβιβάστηκες μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο...
Τόσο γεμάτο για να αφυδατώσεις τη μοναξιά σου...
Τόσο θορυβώδες που να ουρλιάζεις χωρις να ακούγεσαι...
Τόσο επιρρεπές ώστε οι πειρασμοί να αποτελούν απλές επιλογές...
Τόσο χαοτικό που να γελάς...Οχι...Όχι από ευτυχία...Μόνο γιατί για λίγο ξέχασες ποιός είσαι...

Κι όμως αυτό που χθες προσπάθησες να ξεχάσεις, σήμερα σε αηδιάζει πάλι...