Τρίτη 14 Ιανουαρίου 2014

Αγάπες του σήμερα...

Τον κουβαλάς πάντα μαζί σου...
Σκέφτεσαι ό,τι και αυτός...
Και όμως σπάνια του δίνεις την αξία που του αναλογεί...
Σπάνια σκέφτεσαι τι κάνει εσένα καλά ...
Σε λένε εγωιστή αλλά πάντα εσύ πληγώνεσαι...
Ο εαυτός σου...
Ποιός εγωισμός το επιτρέπει αυτό?
Για να είναι οι άλλοι καλά...
Για άτομα τόσο περαστικά που έχουν φύγει μέχρι να γυρίσεις αλλού το βλέμμα σου...
Γιατί δεν είχαν έρθει ποτέ για να μείνουν...
Και τις περισσότερες φορές δεν σου αφήνουν τίποτα...
Τα θυμάσαι αλλά σαν μορφές...
Τι έζησες μαζί τους?
Τι ονειρεύτηκες?
Μένουν εικόνες...Αλλά λευκές...
Ούτε χρώμα, ούτε έστω ένα μελανό σημάδι...
Και όμως πιστεύεις οτι έχεις πληγωθεί...
Σου λένε οτι πληγώθηκε ο εγωισμός σου αλλά εσύ νιώθεις οτι έδωσες ήδη τον εαυτό σου...
ΚΑΙ κάπου αλλού...
Τι σε πλήγωσε τελικά?
Αυτό που δεν πήρες ή αυτό που έχασες?
Έχασες ακόμα κάτι από σένα...
Σου λείπουν τα κομμάτια που έδωσες και γιαυτό δεν μένεις πίσω μόνος...
Γιαυτό προσπαθείς ακόμα...
Μάταια...
Οι ταξιδιάρικες ψυχές χάνονται...
Και δεν είναι πια θέμα καταλληλότητας και επιλογών...
Έτσι απλά είναι Ο ΚΟΣΜΟΣ!!!



Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2014

Σαν ταινία χωρίς φινάλε...

Στέκεσαι μπροστά στην ίδια σκηνή...
Πάντα εσύ να συμμετέχεις...
Εσύ...Ο πρωταγωνιστής...
Άνθρωποι τριγύρω...
Σε κοιτάζουν...Χαμογελούν...Παίζουν και αυτοί τους ρόλους τους...
Δεν είναι για πολύ...
Πάντα μένουν για λίγο...
Μα εσύ παραμένεις εκεί...
Εκεί που συνεχώς έρχονται άλλοι...
Πάντα στην αρχή χαμογελούν...Σαν από άγνοια...
Και πάντα φεύγοντας σκύβουν το κεφάλι...
Άλλες φορές με θλίψη...Άλλες με δάκρυα και άλλες με μίσος...
Θες κ εσύ να φωνάξεις...Να τρέξεις...
Θες να φύγεις αλλά η αυλαία δεν κατεβαίνει...
Πρέπει να δώσεις το φινάλε...
Και δευτερόλεπτα πριν το τέλος οι ηθοποιοί αλλάζουν...
Έρχονται κοντά σου είτε στέκονται κομπάρσοι μακριά...
Και τότε πάλι δεν μπορείς να φύγεις...
Και έρχονται στιγμές που θες ακόμα και να μείνεις...
Κάτι σαν να σε κρατάει εκεί...Από το χέρι να μη φύγεις...
Και έρχονται άλλες που μένεις μόνος...
Και τότε θα μπορούσες να φύγεις...
Αλλά και να μείνεις...
Και αν το καταφέρεις ποιος ξέρει?
Ίσως αντέξεις και όλες τις επόμενες...