Και ομως...Ζείς?

Πάντα ξεκινώντας σε μια λευκή οθόνη ενός υπολογιστή, πάντα με το ίδιο συναίσθημα...Τι ήθελα να γράψω? Αρκούσαν 2 click και ναι... μάλλον το ξέχασα... πρώτα το χέρι περικυκλώνει το Back Space... Αφού δεν θυμάμαι θα το σβήσω... Θα πάω πίσω και θα συνεχίσω την περιήγηση μου αφήνοντας άλλο ένα κενό στη σκέψη, προωθώντας την συνειδητή μου απραξία... Είτε λάθος είτε σωστό δεν με κρίνει κάποιος τουλάχιστον...

Κάνεις...

Εκτός βέβαια από εσένα τον ίδιο...

Εσένα που πάντα θα ξέρεις...

Πάντα θα σκέφτεσαι πως άφησες κάτι...

Άφησες πράγματα γιατί ποτέ δεν έκατσες να τα υπολογίσεις σωστά...

Γιατί ίσως πάντα να έφευγες...

Χωρίς λόγο? Ή απλά αρκούσε ο φόβος?
Φόβος να ζήσεις, να τολμήσεις, να αγαπήσεις...
Ακόμα και εσένα τον ίδιο...
Πότε εξάλλου έζησες ένα δυνατό πόνο? Πότε έμεινες να μάθεις πόσο ακόμα θα μπορούσες να πονέσεις.?.
Ίσως ποτέ... Γιατί η κοινωνία σε άφησε να επιλέξεις... Σε καθοδήγησε να φεύγεις από "επιλογή"...
Έφυγες και μετά απλά νόμιζες πως ένιωσες... Ότι κατάλαβες τί θα πει
πληγή
αγάπη
πόνος
έρωτας...
Αναθεώρησε...
Ήταν απλά μια οφθαλμαπάτη...
Δεν το έζησες ποτέ...
Δες το απλά σαν ανάμνηση από ταινία που σου είπαν το φινάλε...
Την επόμενη φορά...
Μείνε και τελείωσε τη...
Είναι η δική σου ταινία εξάλλου...