Fairies...

Η ευτυχία περιπλανιέται...Στο χάδι μιας στιγμής, στην απουσία της ρουτίνας, σε μια αγκαλιά φιλική... Μια απλή αγκαλιά χωρίς οφέλη και επιθυμίες... Και έτσι ξαφνικά νιώθεις εκείνο το αίσθημα...Που θες να χαμογελάσεις γιατί νιώθεις ένα φορτίο σου να φεύγει...Και νιώθεις ότι η φιλία αρκεί...Για να κερδίσει ένα απλό χαμόγελο... Γιατί τότε ακούς τα γέλια τους δίπλα σου... Οι νεράιδες σε κρυφοκοιτάζουν και γελούν...Όσο τις νιώθεις ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος...Γιατί μόνο η μοναξιά φέρνει τη σιωπή και μετά την απώλεια...ψάχνω απλά τον εαυτό μου... έναν εαυτό που ίσως ποτέ δεν είχα ξεμπλέξει... Θυμήθηκα πράγματα που έζησα, που έκανα, που μου άρεσε να βλέπω... Όλα όμως είχαν αλλάξει ανά περίοδο και τίποτα δεν ήταν ίδιο για να δείξει το ποια ήμουν... Άλλα αυτές ήταν εκεί... Από πάντα... Ήταν κάτι που ήθελα να βλέπω, να ζωγραφίζω, να αισθάνομαι... Μοιάζει με παραμύθι αλλά δεν είναι τόσο παιδικό.Όλοι χρειάζονται κάποιον...Όλοι μας κάτι ψάχνουμε να προσωποποιήσουμε τις στιγμές που δεν θέλουμε να ξεχάσουμε... Κάτι να μας κοιτάζει και να χαμογελά...Ακόμα και να μας ζηλεύει ίσως...;)