Και ας βρέχει...

Πολλές φορές θα δεις τη ζωή από την αρνητική της πλευρά.Και αυτό γιατί κι εσύ όπως και οι περισσότεροι θα την κοιτάξουν εγωιστικά... Σκεπτόμενοι πως εφόσον δεν είναι καλά όλα γύρω είναι μαύρα...Ο μήνας έχει 27 και πράγματι βρέχει...Πολλοί σήμερα θα δουν αυτή τη βροχή ως ένα σημάδι ότι πράγματι ο κόσμος είναι μαύρος και θα συνεχίσουν να βυθίζονται στην λύπη της μέρας, των γεγονότων και των συνθηκών...

Κάποιοι άλλοι όμως, οι πιο ψύχραιμοι, θα αντιμετωπίσουν τη μέρα περιμένοντας να δουν το ουράνιο τόξο που θα ξεπροβάλλει μετά από λίγο... Κάτι σαν το "Carpe diem" που έλεγαν και οι Λατίνοι... Έτσι δεν θα κατεβάσουν το κεφάλι όταν η βροχή θα λερώσει τα ρούχα τους με λάσπες, ούτε θα τσαντιστούν όταν τα μαλλιά τους θα βραχούν επειδή ο αέρας τους έσπασε την ομπρέλα... Αντίθετα, θα βγουν από το σπίτι τους χωρίς ομπρέλα και θα γελάσουν όταν θα γίνουν μούσκεμα από τη βροχή γιατί θα την έχουν ζήσει... Δεν θα την έχουν αφήσει να περάσει μένοντας στο σπίτι τους αλλά θα είναι εκεί... Να την αντιμετωπίσουν και να πάψουν να φοβούνται σαν τους άλλους... Θα το έχουν ζήσει...

και εδώ κλείνω λέγοντας πως απλά βγαίνω και ίσως δω το δικό μου ουράνιο τόξο ακόμα και σήμερα...Στις 27...

Λανθασμένα σύμβολα

Και να που η αποτυχία της στιγμής μπορεί να είναι βασισμένη στο πεπρωμένο είτε στα όνειρα...

Το να δέχεσαι μια ήττα συχνά σηματοδοτεί την απογοήτευσή σου, τη θλίψη σου και ακόμα την απιστία σου σε αυτό που κάποτε πίστευες ότι μπορούσες τόσο καλά να κάνεις.

Λάθος! γιατί Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ ΔΡΟΜΟΣ.

Μια ευκαιρία για να πιστέψεις ακόμα πιο βαθιά σε αυτό που άλλοι ονομάζουν Ζωή. Ένας άλλος δρόμος για να βαδίσεις χωρίς τη σιγουριά της συνέχειας...

"Βρίσκονταν εκεί... Κοιτιούνταν στα μάτια μόνο που αυτή τη φορά δεν χαμογελούσαν. Η επαφή των άκρων των δακτύλων τους έδειχνε τόσο γνώριμη. Οι φυσιογνωμίες τους ξεχωριστές η καθεμιά στο μυαλό του άλλου. Κι όμως τα βήματά τους μάκραιναν. Η απόσταση πλέον διέκοψε κάθε επαφή. Κι όμως δεν ήταν αποτυχία... Ήταν η ευκαιρία που τους δόθηκε να ζήσουν αυτό το κάτι μαζί...Και ήταν ο δρόμος που ο καθένας πήρε για να συνεχίσει...Σε άλλες διαδρομές τώρα..."

La La La

Και να πως οι μέρες κυλούν τόσο ήρεμα και τόσο γαλήνια... Η χαλάρωση που σου προκαλεί ο διαφορετικός ήχος των χιλιάδων τραγουδιών που παίζουν μετά από δική σου επιλογή και γεμίζουν το δωμάτιο με ζωή...:) Τι απλά καθημερινά πράγματα αλλά πόσο ξεχωριστά ταυτόχρονα τη στιγμή που θα τους δώσεις την αξία που τους αναλογεί...Και ένας ήχος που προβάλει, μοιάζει στην ακοή σαν να σιγοτραγουδά...

Picture perfect memories
Scattered all around the floor
Reaching for the phone 'cause
I can't fight it anymore

And I wonder if I
Ever cross your mind
For me it happens all the time

It's a quarter after one
I'm all alone
And I need you now
Said I wouldn't call
But I've lost all control
And I need you now

And I don't know how
I can do without
I just need you now

Another shot of whiskey
Can't stop looking at the door
Wishing you'd come sweeping
In the way you did before

And I wonder if I
Ever cross your mind
For me it happens all the time

It's a quarter after one
I'm a little drunk
And I need you now
Said I wouldn't call
But I've lost all control
And I need you now

And I don't know how
I can do without
I just need you now

:)http://www.youtube.com/watch?v=1OfsZyYPLoI

Χόρεψε κ εσύ μαζί μου... Σιγοτραγούδησε...:)

Fairies...

Η ευτυχία περιπλανιέται...Στο χάδι μιας στιγμής, στην απουσία της ρουτίνας, σε μια αγκαλιά φιλική... Μια απλή αγκαλιά χωρίς οφέλη και επιθυμίες... Και έτσι ξαφνικά νιώθεις εκείνο το αίσθημα...Που θες να χαμογελάσεις γιατί νιώθεις ένα φορτίο σου να φεύγει...Και νιώθεις ότι η φιλία αρκεί...Για να κερδίσει ένα απλό χαμόγελο... Γιατί τότε ακούς τα γέλια τους δίπλα σου... Οι νεράιδες σε κρυφοκοιτάζουν και γελούν...Όσο τις νιώθεις ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος...Γιατί μόνο η μοναξιά φέρνει τη σιωπή και μετά την απώλεια...ψάχνω απλά τον εαυτό μου... έναν εαυτό που ίσως ποτέ δεν είχα ξεμπλέξει... Θυμήθηκα πράγματα που έζησα, που έκανα, που μου άρεσε να βλέπω... Όλα όμως είχαν αλλάξει ανά περίοδο και τίποτα δεν ήταν ίδιο για να δείξει το ποια ήμουν... Άλλα αυτές ήταν εκεί... Από πάντα... Ήταν κάτι που ήθελα να βλέπω, να ζωγραφίζω, να αισθάνομαι... Μοιάζει με παραμύθι αλλά δεν είναι τόσο παιδικό.Όλοι χρειάζονται κάποιον...Όλοι μας κάτι ψάχνουμε να προσωποποιήσουμε τις στιγμές που δεν θέλουμε να ξεχάσουμε... Κάτι να μας κοιτάζει και να χαμογελά...Ακόμα και να μας ζηλεύει ίσως...;)

Τι αντιλαμβανόμαστε σαν "γύρω μας"...

Τη ζωή μην κυβερνάς δίχως όνειρα...

Φίλε μου πίστεψέ με... Η ζωή θα φέρει πολλά... Τόσα που θα σε κάνουν να χάσεις την πίστη σου, να λυγίσεις...Μην τους δώσεις όμως σημασία...γιατί η ζωή του καθενός είναι απλά μια κόκκος άμμου στον όγκο όλης της παραλίας...Κάτι που για σένα μοιάζει τόσο άλυτο και επίπονο, για τον κόσμο και τα προβλήματα που αυτός αντιμετωπίζει, είναι ακόμα ένας κόκκος άμμου... Σκέψου το κάθε στιγμή που όλα γύρω σου μοιάζουν τραγικά...Σκέψου ότι ο κόσμος που ζεις είναι τραγωδία...Ίσως αυτό απαλύνει τις πληγές που σου άνοιξε η άμμος...Δες για μια φορά ολόκληρη την παραλία και μη μένεις στα κομμάτια της...Κοίτα τα σκουπίδια και τα απόβλητα...Όχι απλά την καλοπέραση σου...

Άλλες στιγμές όμως κοίταξε το γαλάζιο...Το χρώμα του ουρανού...Και νιώσε μέσα σου τους ήχους...Τη γαλήνη και την ευτυχία...Μην αφήνεις τα λάθη σου να σου στερούν τις στιγμές της ευτυχίας...Γιατί ήδη έχεις χάσει πολλά...Κέρδισε τα υπόλοιπα...Μην μπερδεύεις το μυαλό με παραισθήσεις του χθες...

Φίλε μου ποτέ...μην ξεχάσεις...