Ομόφωνος παραλογισμός θα πεις

Η κενή σελίδα...
Αυτή η σελίδα που άφησες πριν καιρό... 
Δεν μοιάζει να είναι ίδια πια... 
Κάτι έχει αλλάξει... 
Αυτή ή εσύ? 
Εσύ που χρησιμοποιείς τόσο διαφορετικά τα πλήκτρα... 
Γεμίζεις και αδειάζεις γραμμές...
Όπως έκανες και τότε... 

Αλλά πιο απαλά... χωρίς φόβο, ενοχή, μίσος...

Λες και δεν υπάρχουν λέξεις που πρέπει να ειπωθούν... 
Λέξεις που πρωταγωνιστούν... 
Μόνο αυτή η άγνωστη ηρεμία... 
Να κυριαρχεί για καιρό αφήνοντάς σε βουβή... 
-Γιατί σταμάτησες? 
-Δεν υπάρχουν λόγια να εκφραστούν. Μονάχα εικόνες...
-Περιέγραψέ τες μου
-Είναι ζωντανές, σαν τα flashbacks των ταινιών... Δυνατές και σε ρουφάνε μέσα τους... Δε μένει ψυχή για σένα... 
-Γιατί ξεχωρίζουν?
-Δεν ξέρω... Λείπουν οι αντιθέσεις... Οι άτσαλα τοποθετημένες πινελιές και τα εκθαμβωτικά χρώματα... Όμως καταφέρνουν και λάμπουν... 
-Γιατί?
-Δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν... Έχουν τη δική τους τόσο μοναδική ουσία που σε κάνουν να μην μπορείς να τις ξεχάσεις... Να μην θαμπώνουν... Χαραγμένες αλλά χωρίς να σου προκάλεσαν ποτέ πόνο...
-Αν δεν πονέσεις δεν κερδίζεις...
-Με πόνο φτιάχνεις πληγές, εγώ την ευτυχία την έμαθα αλλιώς...μέσα από όμορφες στιγμές, χωρίς προσπάθεια, θεατρινισμούς και ψέματα...
-Νιώθω σαν να με διώχνεις. Εσύ είσαι εγώ, θυμάσαι? 
-Δεν σε έδιωξα ποτέ... Θέλω απλά να σου μάθω... 
-Να μου μάθεις τι? 
-Πόσο όμορφη είναι η γαλήνη της ευτυχίας

  

-Περίμενε... έρχομαι μαζί σου...