Πάλι η κενή σελίδα των αναμνήσεων...
Λευκή μα κρύβει μέσα τόσες γκρίζες στιγμές...
Περνούν από μπροστά σου σαν από φιλμ...που δεν διάλεξες να εμφανίσεις...
Θολά πρόσωπα και φωνές...αισθάνεσαι να βρίσκονται δίπλα σου και να σου μιλάνε...
Όσο το προχωράς ήδη νιώθεις αλλιώς...κάτι έχει αλλάξει σε ένα σημείο κοντά στο στήθος...
Η καρδιά ενοχλείται και τα μάτια φαντάζουν νεκρά...με φόβο πως αν κλείσουν θα χάσουν κάποια στιγμή...
Κάποια στιγμή που ήδη έχεις ζήσει, τελειώνοντας όμως τόσο λάθος που με μια ματιά ψάχνεις να δεις που έφταιξες...
Η σελίδα γεμίζει σιγά σιγά με σκόνη... μουτζούρες που διηγούνται και αυτές τη δική τους ιστορία...
Τη δική σου...
Όσα ποτέ δεν θα μπορέσεις να αλλάξεις γιατί πέρασαν...
Όσα σε συντροφεύουν καθώς πορεύεσαι...
Και όσα πάντα θα είναι υπέυθυνα για όσα θα έρθουν... (:
